Day 1: Peace

Καταρχήν ξεκινώντας αυτή την πρώτη (ουσιαστικά) δημοσίευση θα ήθελα να απευθυνθώ στους αναγνώστες (ναι, και στους τέσερεις!) και να σας διαβεβαιώσω ότι οι επόμενες δημοσιεύσεις θα είναι πιο σύντομες και δεν θα σας κουράσουν. Σήμερα, κάτι η Πρωτομαγιά, κάτι που έλειπε η γυναίκα μου, είχα χρόνο για να σαχλαμαρίσω. Οι επόμενες μέρες θα είναι κυρίως "φωτογραφία-λεζάντα".

Ξεκινήσαμε με τα δύσκολα... Ειρήνη! Τι να φωτογραφίσεις τώρα που να λέει "ειρήνη"; Και να έχει να κάνει με την ειρήνη που έχουμε εμείς εδώ σήμερα... Ειρήνη δεν έχουμε; 

Εντάξει, δεν έχουμε και πόλεμο, όπως έζησαν οι γονείς μας και οι παππούδες μας ή πιο πρόσφατα οι γείτονές μας στα Βαλκάνια. Βέβαια κι αυτό που ζούμε δεν το λες ακριβώς ειρήνη. Κάτι σαν την Pax Romana είναι ή την Pax Americana που έλεγε το ΚΚΕ πριν από καμιά 10ριά χρόνια. Ειρήνη κάτω από τα όπλα (ή τους οίκους αξιολόγησης). Αυτό που ζούμε σήμερα πώς να το πεις; Pax Germanica; Pax Economica; 

Έχοντας όλα αυτά στο μυαλό μου έκανα μια σύντομη βόλτα στον Λιμένα σήμερα το πρωί προσπαθώντας να δω τι θα φωτογραφίσω. "Τι είναι η ειρήνη;" σκεφτόμουνα. "Μην είν' οι καφετέριες με τους πρώτους τουρίστες και τους εκδρομείς της Πρωτομαγιάς;" (παρεμπιπτόντως, καλό μήνα!) "Μην είν' οι δρόμοι με τα είδη λαϊκής τέχνης που περιμένουν αυτούς που είναι στις καφετέριες;"

Εντάξει, σε καιρό πολέμου μάλλον δεν θα τα έβλεπες αυτά, αλλά δεν τα λες και "ειρήνη".

Μέχρι που έφτασα σε μια παιδική χαρά όπου έπαιζαν 2-3 άγνωστα σε μένα παιδάκια με τους γονείς τους παραδίπλα. "Αυτό είναι!" σκέφτηκα. "Παιδάκια που παίζουν σε παιδική χαρά! Ειρήνη!"

Η επόμενη ακριβώς σκέψη ήταν "άντε να εξηγήσεις στους γονείς για ποιο λόγο φωτογραφίζω τα παιδιά τους" και επειδή δεν είχα καμία διάθεση για τέτοια, κατευθύνθηκα προς το αυτοκίνητο.

Εκεί που είχα καταλήξει στο ότι μάλλον θα έβγαζα φωτογραφία τον φίλο μου τον Δημήτρη με τη γυναίκα του την Ειρήνη άρχισα να αναρωτιέμαι: "Μήπως να σκεφτόμουν πιο απλά; Τι σκέφτεσαι όταν ακούς ειρήνη; Τα γνωστά κλισέ... περιστέρια, κλαδιά ελιάς, το περίπου σήμα της Μερσεντές, ο Μαντέλα, ο Νταλάρας κι ο Μπόνο.  Που ακόμα κι αυτά να πήγαινα να φωτογραφίσω... Λευκά περιστέρια έχω καιρό να δω και η δεκαοχτούρα δεν μου κάνει και πολύ για πουλί της ειρήνης. Από κλαδιά ελιάς άλλο τίποτα στη Θάσο αλλά δεν θα μπορούσα να το φωτογραφίσω ως σύμβολο της ειρήνης γιατί θα με είχε πάρει πρώτα ο ύπνος από τη βαρεμάρα της κλισαδούρας. Ο Μαντέλα, ο Νταλάρας κι ο Μπόνο μου πέφτουν κάπως μακριά. Να πάω να βανδαλίσω τη μερσεντέ κανενός μεροκαματιάρη για να κάνω το σήμα της να μοιάζει με αυτό της ειρήνης δε νομίζω οτι... ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ!"

Άσε που δεν χρειάζεται καν ο βανδαλισμός... Και το παίζουμε και ιστορία (και καλά, μήνυμα σε δεύτερο επίπεδο, Pax Germanica και τα ρέστα...)

A Photo a day:

Day 1: peace

Σε εσάς τους δύο που φτάσατε μέχρι εδώ κάτω, να σας ευχαριστήσω για την υπομονή σας. Τα λέμε αύριο (μάλλον)

Το ποστ αυτό είναι μέρος μια φωτογραφικής "πρόκλησης"
για την οποία μπορείτε να διαβάσετε περισσότερα εδώ.
Ελληνικά ιστολόγια που συμμετέχουν μέχρι στιγμής, είναι:
365 days of bliss 

Smile Please Photography
Myrto's Days

Annoula's & Erato's mom

Ανθομέλι

Moments

Marianth

Νέες συμμετοχές είναι πάντοτε ευπρόσδεκτες!